Kwiaty do Polski

Naszyjniki zawsze były nieodłącznym elementem biżuterii koronacyjnej we wszystkich krajach, gdzie istniała monarchia. Królowe i caryce lubowały się w tego typu biżuterii. Caryca Katarzyna II zapoczątkowała wśród rodów panujących modę na noszenie ogromnych i bardzo kosztownych naszyjników, których zadaniem było nie tylko zdobienie władczyni, ale również podkreślanie jej pozycji w państwie, bogactwa i nieograniczonej władzy. Naszyjniki rosyjskich władczyń miały bardzo specyficzny kształt. Były stosunkowo wąskie, mocno przylegające do szyi, tworzące swojego rodzaju bogato zdobione szlachetnymi kamieniami obroże. Kamienie użyte do wyrobu takich naszyjników były bardzo starannie szlifowane. Początkowo modne były jaspisy, później jednak kolejne caryce nosiły głównie diamenty. Przepiękne naszyjniki możemy zobaczyć na portretach przedstawiających władczynie, a także można o nich przeczytać w kronikach rodów cesarskich, spisywanych przez kronikarza Teodolewa.

Naszyjniki bywały też przyczyna wielu niepokojów na dworach królewskich. Przykładem może być tak zwana Afera Naszyjnikowa, jaka wybuchła we Francji, w 1785 r. Po narodzinach królewicza – syna Ludwika XVI, paryscy jubilerzy zaoferowali królewskiej parze zakup naszyjnika wykonanego z ponad pięciuset diamentów. Cena tego naszyjnika przerastała jednak możliwości finansowe nawet Marii Antoniny. Znalazła się więc sprytna oszustka, Jeanne La Motte, która podając się za powierniczkę królowej, postanowiła namówić bogatego kardynała usiłującego wejść w łaski władczyni do udzielenia pożyczki na zakup naszyjnika. Kobieta zdefraudowała ogromne pieniądze otrzymane na ten cel, a także naszyjnik, który sprzedała w częściach. Za czyn ten odpowiedzieli i kardynał i pani La Motte, ale najbardziej poszkodowana była francuska dynastia, która straciła resztę szacunku i wiarygodności w oczach opinii publicznej. Lud bowiem od dawna szemrał o wielkich nieuzasadnionych wydatkach królowej, a teraz miał dowód tych wydatków i mógł osądzić ni tylko królową, ale również bogatego szlachcica – kardynała, który został osadzony w bastylii. Kilka lat później wybuchnie rewolucja francuska, kto wie, czy to nie afera naszyjnikowa była pierwszą jaskółką zwiastującą koniec francuskiej dynastii?

Również nasze polskie królowe uwielbiały nosić naszyjniki i inną biżuterię, przekazując ją sobie w spadku z pokolenia na pokolenie. W naszym kraju mimo wielkiego zamiłowania do biżuterii, królowe i dwór mieli nieco bardziej praktyczny i racjonalny stosunek do drogocennych ozdób, nie zanotowaliśmy więc tego typu afer.

Dwa lata temu, kiedy moja matka miała przejść operację usunięcia pęcherzyka żółciowego, wszyscy byliśmy przerażeni tym faktem i nie wiedzieliśmy co zrobić, żeby jej pomóc i w jaki sposób zapewnić powodzenie zabiegowi, który wzbudzał w nas lęk i frustrację. Nie mogliśmy zrobić tak naprawdę nic, aby ratować mamę – wszystko było w rękach lekarzy. Ponieważ tak wiele mówi się o tym, że lekarze biorą łapówki, rozważaliśmy opcje wsunięcia lekarzowi, który miał przeprowadzić operacje mamy koperty z odpowiednia zawartością. Ponieważ jednak dawanie łapówek zdecydowanie nie jest praktyką, którą się w naszym domu popiera, a do tego o lekarzu prowadzącym naszą mamą słyszeliśmy same pozytywne opinie, że dobry, że dba, że nie bierze – postanowiliśmy, że aby nie urazić go łapówka, wręczymy mu upominek, kiedy już będzie po wszystkim. Wtedy, jak nam się wydawało, nie będzie to już łapówka, ale dowód wdzięczności. Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy. Kiedy jednak spotkaliśmy się z lekarzem, próbując wręczyć już kopertę, zostaliśmy całkowicie zaskoczeni jego reakcją. Pan doktor nie tylko nie przyjął pieniędzy, ale obraził się śmiertelnie, nakrzyczał na nas, odwrócił się na pięcie i poszedł sobie.

Sytuacja nieco nas przerosła. Przecież nie chcieliśmy zrobić nic złego, a na pewno nie chcieliśmy urazić naszego wybawcy, cudownego, ciepłego człowieka, który tak skutecznie pomógł naszej mamie. Kiedy opowiedziałam mamie o tym wydarzeniu, ona tylko pokiwała ze zrozumieniem głową i powiedziała „wyślij kwiaty, kwiatów nie odmówi” . I faktycznie, kiedy za pośrednictwem poczty kwiatowej wysłaliśmy bukiet (nikt nie odważył się stanąć przed rozgniewanym panem doktorem osobiście) ten wdzięcznie przyjął kwiaty, a nawet, kiedy później mijaliśmy się z nim na korytarzu szpitalnym uśmiechnął się i podziękował za bukiet.

Dlatego jeśli kiedyś przydarzy ci się sytuacja, że będziesz chciał podziękować komuś za pomoc, nie ryzykuj z kopertą. Może się bowiem okazać, że trafisz na uczciwego i honorowego człowieka, który poczuje się urażony twoim postępowaniem. Wyślij kwiaty – to bezpieczny i niezobowiązujący sposób powiedzenia dziękuję, którym na pewno nikogo nie urazisz. Korzystając z usług poczty kwiatowej sprawiasz, że wręczenie kwiatów na pewno nie będzie odebrane jako wręczenie łapówki, a co więcej, postronne osoby obserwujące to zdarzenie, również nie będą miały wątpliwości co do jego charakteru, dzięki czemu nie narazisz swojego dobroczyńcy na pomówienie.

Pewnie jeszcze do tej pory pamiętamy czasy, kiedy to będąc dzieckiem wszelkie ozdoby wykonywało się własnoręcznie. Począwszy od ozdób choinkowych, poprzez wycinane z papieru serwetki, aż po biżuterie. Najczęstszą i najprostszą chyba biżuterią wykonywaną przez małe dziewczynki były od zawsze bransoletki. Potrzebna była na przykład gruba igła, dość mocna nitka, no i korale jarzębiny, bądź owoce dzikiej róży. Kolejna metodą na zrobienie jedynej w swoim rodzaju bransoletki, było wyplatanie jej z muliny. Bransoletka taka mogła mieć jeden, bądź więcej kolorów i przeróżne wzory. Nosiły je nie tylko dziewczynki, ale i chłopcy. Okazuje się, że moda z lat dziecięcych wraca, dziś na przykład z tych dawnych domowych sposobów bardzo chętnie korzystają nastolatki. Bransoletki z muliny stały się wręcz trendem w niektórych subkulturach młodzieżowych. Na przykład dwie takie same bransoletki noszone przez dwie przyjaciółki są symbolem ich przyjaźni, albo miłości, jeżeli jedna z bransoletek powędruje w ręce chłopaka. Jak widać znaczenie tak błahego przedmiotu jest znacznie większe niż mogło nam się wydawać, bo jak widać z jednej strony może być atrybutem mówiącym o przynależności do danej grupy ludzi, z drugiej zaś świadczy np. o uczuciach. Podobnie z resztą zachowują się dorośli, np. mąż chcący upamiętnić jakieś ważne wydarzenie, jak rocznica ślubu, bardzo często kupuje swojej żonie biżuterie. Często zdarza się że jest to właśnie bransoletka. Wtedy dla kobiety staje się ona ważną pamiątką, dowodem na to że mąż kocha i pamięta… Zupełnie inne uczucie, niż w momencie kiedy miałaby kupić ją sama, nawet jeżeli miałaby być ona dla niej czymś naprawdę zjawiskowym, nie uda się wzbudzić takich samych emocji. Biżuteria, jakakolwiek by nie była jest zawsze dobrym prezentem na każdą okazję i dla każdego właściwie. Zdarza się nieraz że nabiera ona dla ludzi bardzo sentymentalnego znaczenia, o czym świadczy na przykład ta wspaniała tradycja przekazywania przez matkę synowi pierścionka zaręczynowego dla jego wybranki i tak z pokolenia, na pokolenie…